"نامه يك زن ايراني به مرد هموطنش"

پياده از كنارت گذشتم، گفتي: "قيمتت چنده خوشگله؟"

سواره از كنارت گذشتم، گفتي: "برو پشت ماشين لباسشويي بنشين!"

در صف نان، نوبتم را گرفتي چون صدايت بلندتر بود

در صف فروشگاه نوبتم را گرفتي چون قدت بلندتر بود

زيرباران منتظر تاكسي بودم، مرا هل دادي و خودت سوار شدي

در تاكسي خودت را به خواب زدي تا سر هر پيچ وزنت را بيندازي روي من

در اتوبوس خودت را به خواب زدي تا مجبور نشوي جايت را به من تعارف كني

در سينما نيكي كريمي موقع زايمان فرياد كشيد و تو پشت سر من بلندگفتي: "زهر مار!"

در خيابان دعوايت شد و تمام ناسزاهايت فحش خواهر و مادر بود

در پارك، به خاطر حضور تو نتوانستم پاهايم را دراز كنم

نتوانستم به استاديوم بيايم، چون تو شعارهاي آب نكشيده ميدادي

من بايد پوشيده باشم تا تو دينت را حفظ كني

مرا ارشاد مي كنند تا تو ارشاد شوي!

تو ازدواج نكردي و به من گفتي زن گرفتن حماقت است

من ازدواج نكردم و به من گفتي ترشيده ام

عاشق كه شدي مرا به زنجير انحصارطلبي كشيدي

عاشق كه شدم گفتي مادرت بايد مرا بپسندد

من بايد لباس هايت را بشويم و اطو بزنم تا به تو بگويند خوش تيپ

من بايد غذا بپزم و به بچه ها برسم تا به تو بگويند آقاي دكتر

وقتي گفتم پوشك بچه را عوض كن، گفتي بچه مال مادر است

وقتي خواستي طلاقم بدهي، گفتي بچه مال پدر است

نه ديگر من به حقوق خود واقفم، و براي گرفتن برابري در مقابل تو تا به انتها استوار و مستحكم ايستاده ام زيرا به هويت خود رسيده ام، به هيچ وجهي از حق خود نخواهم گذشت
من با تو برابرم، مرد
احتياجي ندارم كه تو در اتوبوس بايستي تا من بنشينم
احتياجي ندارم كه تو نان آور باشي
احتياجي ندارم كه تو حامي باشي
خودم آنقدر هستم كه حامي خود و نان آورخود باشم
با تو شادم آري، اما بدون تو هم شادم!
من اندك اندك مي آموزم كه براي خوشبخت بودن نيازمند مردي كه مرا دوست بدارد نيستم
من اندك اندك عزت نفس پايمال شده خود را باز پس مي گيرم
به من بگو ترشيده، هرچه مي خواهي بگو. اما افتخار همبستري و همگامي با مرا نخواهي يافت تا زماني كه به اندازه كافي فهميده و باشعور نباشي
گذشت آن زمان كه عمه ها و خاله هايم منتظر مردي بودند كه آنها را بپسندد و در غير اينصورت ترشيده مي شدند و در خانه پدر مايه سرافكندگي بودند
امروز تو براي هم گامي با من (و نه تصاحب من - كه من تصاحب شدني نيستم) بايد لياقت و شرافت و فروتني خود را به اثبات برساني
حقوقم را از تو باز پس خواهم گرفت. فرزندم را به تو نخواهم داد
خودم را نه به قيمت هزار سكه و يك جلد كلام الله كه به هيچ قيمتي به تو نخواهم فروخت
روزگاري مي رسد كه مي فهمي براي همگامي با من بايد لايق باشي - و نيز خواهي فهميد همگام شدن با من به معناي تصاحب من يا تضمين ماندن من نخواهد بود
هرگاه مثل پدرانت با من رفتار كردي بي درنگ مرا از دست خواهي داد
ممكن است دوست و همراه تو شوم اما ملك تو نخواهم شد ...

و اين هم جوابيه اي از "يك مرد ايراني به زن هموطنش" :


پياده از كنارم گذشتي و اخمت سهم نگاه مشتاق من بود و لبخندت نصيب آنكه سواره بود

سواره از كنارم گذشتي و مرا اصلاً نديدي و كرشمه ات را
به آني ارزاني دادي كه قيمت ماشينش از خونبهاي من بيشتر بود

در صف نان صداي لطيفت نانواي خسته را به وجد آورد و نوبتم را گرفتي
و بروي خودت هم نياوردي

زير باران خيلي قبل تر از تو منتظر تاكسي بودم اما ماشين كه آمد
آب گل آلود را بر من پاشيد و جلوي تو ايستاد

در تاكسي كه نشستم آرزو كردم كنارم ننشيني تا اگر ماشين تكاني خورد
و به تو خوردم، حيوان خطابم نكني در جواب عذرخواهيم

در اتوبوس بين ما نرده آهني بود، جايم را اگر به تو تعارف ميكردم
ميگفتي يا ديوانه است يا مرض دارد

در سينما، ديدم كه تهمينه ميلاني تمام مردان را شيطان تصوير كرده،
كفرم درآمد، نيكي كريمي جيغ زد و گفتم زهرمار

دعوا كه كردم، او كه ميدانست مادر و خواهرم را بيشتر از خودم دوست دارم
به آنها ناسزا گفت تا بيشتر بسوزم

آزادي ات را صاحبان قدرت گرفتند، همانان كه از قدرت ثروت اندوختند
و تو كه مدل ماشين پسرانشان را ميديدي دست و پايت شل ميشد

من ازدواج نكردم چون تو چشم و همچشمي داشتي و به انگشتر
سه ميليوني نظر داشتي، تازه اين فقط يك حلقه بود از زنجير خواسته هايت

صفت ترشيده را اولين بار از خودت شنيدم، كوچكتر بودي
يادت هست ميگفتي معلم رياضيتان شوهر نكرده، گفتي ترشيده!

عاشق كه شدم تلفنم را قطع ميكردي و بهانه ات حضور ميهمانهايتان بود

عاشق كه شدي، فردا كه مادر ميشوي را نديدي؟
دلت نميخواهد همسر پسرت را بپسندي؟ تو و مادرم يكي هستيد!

من بايد اضافه كاري كنم تا تو در هر ميهماني لباسي جديد بپوشي تا به تو بگويند خوش تيپ

من بايد شبها هم كار بكنم تا تو سفره ات رنگين باشد و به تو بگويند كدبانو

خسته از اضافه كاري برگشتم و گفتي پوشك بچه را عوض كن
چون من ناخنهايم را تازه لاك زده ام

وقتي خواستي طلاق بگيري، "گفتند" بچه مال پدر است! من نگفتم، همان ديني گفت كه تو برايش از پس اندازمان سفره ابوالفضل مي انداختي و يكهو خواب ميدي كه بايد به حج بروي، آنهم در اوج گرفتاريمان

آري، اينچنين است خواهر من! رفتارهاي زشت ما از پس هم مي آيند
تو چنان كردي كه خشم در دل من ها كاشتي و من ها شكستند و بسته به صبرشان دو فوج شدند
آنان كه ضعيفتر بودند خرد شدند و خشمشان كينه شد و كينه شان عقده و در هر كوي و برزن و بازار از هر اندك قدرت خود نهايت سوء استفاده را كردند و بر تو تاختند
اما آنان كه يا قويتر بودند يا از تو ها كمتر زخم خوردند، خشمشان هم كمتر بود و كينه هاشان نيز
اينان هنوز چشم اميد دارند به وطن كه بتواند و برآنند كه نيك بمانند
خوشحالم حالا كه ميخواهي تغيير كني
من هم برآنم كه بهتر باشم و شادتر باشيم
در كنار هم، من و تو اي هموطن،
بدون هر نوع بغض و كينه و تبعيض جنسي
مايي بهتر براي فردا و آينده اي بهتر

آناهیتــ*ـ*ـ*ـا / یکشنبه بیست و پنجم دی 1390 11:6 /